بهتر است قبل از بیان آیات، توضیح مختصری در مورد تأویل بیان كنیم. تأویل به معنای حقیقت است. به این معنا كه برخی از آیات قرآن یك معنای ظاهری دارد و یك معنای حقیقی و باطنی و وقتی می گوییم تأویل این آیه ، این است،  یعنی معنای حقیقی و باطنی آیه این است در حالی كه ظاهر آیه چیز دیگر و یا در مورد اشخاص دیگر است. البته به این نكته هم باید توجه داشت كه هیچ گاه نباید تأویل آیه با ظاهر آیه معنای متضاد داشته باشد.

 

در قرآن كریم نیز  چند مورد تأویل مشاهده می شود: یكی خواب حضرت یوسف(علیه السلام) كه در خواب یازده ستاره و ماه و خورشید را دید كه به او سجده می كنند در حالی كه تأویل و تعبیر از ستارگان ، برادران بود و منظور از خورشید و ماه پدر و نا مادری اش بود.ظاهر آیه گفته است كه ستارگان سجدده كردند ولی حقیقتاً منظور از آنها، برادران یوسف (ع)  بود. خداوند متعال نیز در قرآن كریم سوره ی یوسف آیه ی 100 از زبان حضرت یوسف (ع) می فرماید: *یا أبَتِ هذا تأویلُ رُئیایَ مِن قَبل قَد جَعَلَها رَبّی حَقّاً*

ترجمه: ای پدر این تأویل و تعبیر خواب من است كه قبل از این دیدم و پروردگارم آن را محقق ساخت.